Kiedyś twierdziłam, że miłość nie istnieje. Bo taka była moda - pokazywać wszystkim swoją siłę i niezależność.

A potem chciałam się tylko dobrze bawić. Nie angażować, a przeżywać fajne chwile. Dla nich żyć. A że kogoś się raniło? Przecież mniejsza z tym.

Dopiero ta 'wielka miłość', może nawet pierwsza, z wielkim uniesieniem, a potem wielkim bólem i żalem mnie zmieniła.

Przecież ja nigdy nie rozumiałam, jak można tak długo cierpieć, jak można zatracić swoje życie i samego siebie dla kogoś. Jak można tęsknić za kimś, nawet w trakcie snu.

Gdzieś tam głęboko wciąż mnie boli, bo sprawa Maćka wciąż nie jest do końca zakończona. Ale może musiało tak to wszystko się stać. Żebym trochę wydoroślała i zrozumiała, co jest ważne.

Bym znów uwierzyła w miłość, bo teraz w nią wierzę.

Nie jestem już taka jak kiedyś. Kiedyś chciałam być w centrum zainteresowania, mieć obok siebie wielu facetów, móc wybierać i przebierać (a przecież nigdy tak naprawdę nie miałam żadnego na dłużej).

A teraz chciałabym mieć tylko jednego. Nie, już nie Maćka. Jest ktoś, na kim mi zależy. Nie wiem, czy cokolwiek z tego wyjdzie, być może nie.
Ale lubię go. I tylko on sprawia, że nie czuję tego bólu. Że naprawdę się uśmiecham, też w środku. I pierwszy raz nie chcę, żeby szybko się działo (a znając życie równie szybko się skończyło).

Więc może nasze stopniowe poznawanie się ma jakieś szanse w przyszłości. A może nie.

Cholera, naprawdę bym chciała znów się zakochać i poczuć kochaną.

Dobra, przyznam, że trochę wymiękłam co do Maćka. Chciałabym już tu skończyć o nim pisać i mam nadzieję, że to jeden z ostatnich (albo ostatni) wpis.

Bo ja jednak nie potrafię być taka jak on. Nie potrafię udawać, że jesteśmy zupełnie obcymi ludźmi, nie rozmawiać, traktować jak powietrze.

Nie jestem taka! Nie wyrzucam z życia ot tak ludzi, na których mi kiedyś zależało.

I przeprosiłam go za moje zachowanie. A ponadto napisałam dłuuugi mail z wyjaśnieniem, bo nie miał ochoty na rozmowę.
I pierwszy raz jestem wkurzona na niego.

Ale póki co nie odniósł się w ogóle do moich słów - tradycyjne milczenie. Chociaż napisałam mu, że milczenie tu nie pomaga i że jest zwykłym tchórzem.

Więc powiedziałam już chyba wszystko, co chciałam. I nie pozostaje nic innego, jak jednak udawać, że się nie znamy.

Życie naprawdę dziwnie się układa.

Ale już, koniec tego tematu.


A dziś prawdziwy babski wieczór, ploteczki, alkohol, pewnie płacz i śmiech naprzemian.

Tego właśnie mi trzeba!

I rozpoczynamy wszystko od nowa

Blisko 4 miesiące byłam na pół żywa. Jeżeli istnieje coś takiego jak karma, to właśnie ona do mnie wróciła w tym czasie.

Sama kiedyś też lubiłam mówić chłopakom, że 'to jednak nie to', podczas gdy oni się już zdążyli zaangażować. Wtedy miałam naście lat i miłości to nie były, ale raniłam ludzie wielokrotnie.

Tak więc już się nacierpiałam.
Dowiedziałam się, czym jest prawdziwe uczucie.
Zrozumiałam, czym jest złamane serce.

Poznałam też, co to znaczy uwielbiać kogoś i chcieć dać komuś gwiazdkę z nieba.

Ale już koniec Maćka. Ruszyłam do przodu.

Wczoraj poznałam Michała, którego tak naprawdę obserwowałam z dobry rok.
I najlepsze jest to, że dawno tak dobrze się nie bawiłam.
Że dawno nie byłam tak swobodna w kontaktach z facetem.
Nadajemy na tych samych falach.

Co ciekawe, po jakiś 2 godzinach znajomości, ktoś nas zapytał, czy jesteśmy parą, bo tak super razem wyglądamy. Zabawne

Powiem tak. Nie bójcie się, że już uwierzyłam i oszalałam na czyimś punkcie. A potem znów będzie złamane serce.

Nie nie. Przyznaję, że od wczoraj znów się uśmiecham.
I nie ma już Maćka. Zrozumiałam, że poznam jeszcze wielu fantastycznych facetów i że kiedyś gdzieś znajdzie się ten, który nie ucieknie.

Wszystko zależy od Michała. Bo teraz zamierzam być prawdziwą kobietą i zostać zdobytą. Jeśli tego nie zrobi, trudno.
Znajdzie się inny.

Ale już nigdy Maciek!

Wiosna zapukała do drzwi Poznającej !!!



'życie ma najlepszy smak,
gdy zaskakuje nas'

Wielokrotnie powtarzałam sobie, że więcej nie odezwę się do Maćka i że pora ukrócić tę znajomość.

Kilka razy zdarzyło mi się kasować jego numer, ale przecież i tak go znam na pamięć.

Wiele razy już było dobrze, nasz kontakt był dość naturalny, więc jakoś to sobie pomału układałam.

Ale gdzieś tam ciągle dążę do kontaktu z nim. I wiem, że to wciąż mi bardziej zależy. Staram się i robię wszystko, by znów patrzył na mnie jak kiedyś. Choć z drugiej strony to już sprawa zamknięta.

I wszystko tak trwa, dopóki ktoś z boku, ktoś wtajemniczony tylko pośrednio nie skomentuje, że Maciek tak naprawdę mnie olewa.

I wtedy nagle następuje takie przebudzenie.
Zauważam, że choć Maciek mówi co innego i choć niewiele osób wie o tym, jak wygląda nasz kontakt, to jednak prawda. Wciąż za bardzo się staram.

A mojej osoby nie ma już w jego życiu.
I pora się z tym pogodzić.

Bo kiedyś obiecałam sobie, że choćbym nie wiem, jak się zakochała, nie pozwolę traktować się nikomu w ten sposób. A pozwalam.

Bywam żałosna.

I dlatego, choć wciąż ciężko,
choć wciąż czuję,
choć ... jestem w nim zakochana,
muszę się  o g a r n ą ć.

Najwyższy czas.

Nie zasłużyłam na takie traktowanie.

Weź się obudź, Poznająca.
Otwórz oczy.