Jak bardzo jestem beznadziejna idąc do kina z przyjaciółkami na 'I że cię nie opuszczę' i płacząc już na tej reklamie?

Film ładny, smutny, momentami zabawny.
Ale potrafi przywrócić wiarę w prawdziwą miłość i w przeznaczenie.

Aczkolwiek nigdy nie zdarzyło mi się przepłakać pół filmu. A dziś tak było. Płakałam ze smutku, ze wzruszenia, ze szczęścia.

Źle ze mną. Nie wiem, co się dzieje. Nie poznaję siebie.
W dodatku zupełnie nie dogaduję się z przyjaciółkami.
I tak sobie myślę, że jednak to ze mną jest coś nie tak.
Ze mną nie da się żyć.

I naprawdę nigdy nie miałam nic do walentynek. Owszem, komercja, ale czemu nie wyjść na kolację czy nie pójść do kina z ukochaną osobą. Zawsze było mi to obojętne.
Ale nie dziś.
Dziś boli mnie wszystko.

Idę poumierać w samotności.

---
Dziękuję Wam za wszystkie słowa. Wiem, że moje błędy są niektórym z Was dobrze znane. Ale cieszę się, że mówicie szczerze, że to złe. Też o tym wiem. I wezmę się w końcu w garść. Muszę!

Sama nie wiem, jak to jest, że ból gdzieś mija, ulatnia się.

Uczucia są, wciąż silne, wciąż głęboko tkwią w sercu.

Ale nagle wszystko się uspokoiło. Znów odzyskałam równowagę.
Znów lubię to, że nie muszę z nikim dzielić życia.
I znów polubiłam to, że jestem sama.

Znowu się uśmiecham. Szczerze.
A podobno jeszcze 3 tygodnie temu byłam zupełnie jak nie ja. W totalnej rozsypce.

Odechciało mi się na razie miłości.


Znów chcę żyć, a nie tylko funkcjonować.
Znów chcę odnajdywać szczęście w małych rzeczach!

Myślałam, że po wcześniejszych doświadczeniach jestem mądrzejsza.

Że mimo uczucia, jakim darzę Maćka, będę umiała to ostatecznie zakończyć i iść do przodu.

Ale wystarczyła czwartkowa impreza, na której przypadkowo się spotkaliśmy. Chciałam na niej pobawić się z jakimś przystojniakiem i w końcu nie myśleć o Maćku.
Ale to z Maćkiem się bawiłam.

Nie wspominałam Wam chyba, że obok Maćka ciągle jest taka jego przyjaciółka(?) Mówił, że między nimi nic nie ma, ale irytuje mnie to, jak sobie razem szaleją na imprezach. I jak ona ciągle za nim wszędzie chodzi, wszędzie siedzi...

Więc musiałam trochę interweniować.
I w pewnym momencie były duże emocje. Duże napięcie. I moją siłę ch** strzelił.

Całowaliśmy się z Maćkiem. Znów miałam go obok siebie, znów przez chwilę był tylko mój.

Wiem, że źle zrobiłam, bo nawet robiąc to, wiedziałam, że nic się nie zmieni.

Nie rozmawialiśmy o tym z Maćkiem. I chyba nie będziemy.

I na początku było ok, nie myślałam o nim. Ale teraz jednak to wszystko wraca. Tylko po co mi to było? Dla chwili przyjemności? Chwili radości?

A ja zamiast zrobić krok do przodu, cofnęłam się znów o 3 do tyłu. I znów jestem w punkcie wyjścia.


Ale obiecuję Wam i wszystkim moim bliskim, którzy martwią się o mnie, że w końcu będę szła tylko do przodu!
Jeszcze trochę.

it's you and the mess you left behind.

Skoro już tak siedzę w domu, zaczęłam rozmyślać o relacjach z Maćkiem. Szukałam momentu, w którym zaczął być inny, w którym coś mogło się zmienić. W sumie nie znalazłam takiego momentu.

Ale zaczęłam dostrzegać, że może rzeczywiście nie było idealnie. Że brakowało szczerości.
Brakowało takich rozmów od serca. Ale ja specjalnie nie chciałam mówić i zdradzać od razu wszystkiego. Czekałam, jak zbudujemy zaufanie.
Chciałam stopniowo wprowadzać go do swojego życia.

Nie mówiłam mu, jaka byłam szczęśliwa.
Nie planowałam, co będziemy robić jutro, a co za miesiąc.
Żyłam chwilą. Cieszyłam się jego bliskością.

Ale może to właśnie źle? Chciałam być samozachowawcza, nie chciałam pokazywać zbyt wielu emocji, zbyt wielu uczuć.

Tak bardzo starałam się, by było fajnie, że może czasami zatracaliśmy się w tym dystansie, który utworzyliśmy?

Być może brakowało mojej spontaniczności. Może nawet nie bywałam do końca sobą, bo bałam się, że ucieknie?

Śmieszne, że dopiero teraz zaczynam to zauważać.

Maciek natomiast wiele obiecywał. Mówił o rzeczach, które będziemy razem robić, ale ... tak jakby na obiecankach się kończyło.

Być może to wszystko zbyt szybko poszło. I oczywiście zbyt szybko skończyło.
Być może Maciek po prostu nie dał nam drugiej szansy, nie walczył.
Ale ja też nie walczyłam, gdy mnie zostawiał.
Nawet mu powiedziałam, że nie będę tego robić. Bo jeśli koniec, to koniec. Rozumiem to słowo.


A gdy wszystko sobie wyjaśniliśmy (przy piwach i potoku moich łez), zaczęliśmy znów się do siebie uśmiechać. Znów zwyczajnie rozmawiać.

Potem było kolejne piwo i muszę przyznać, że doskonale bawiliśmy się w swoim towarzystwie. Maciek jest tak bystry, ma doskonałe poczucie humoru.

I choć z jednej strony serce pędziło do niego, z drugiej w końcu było swobodnie. Przestałam się starać na siłę utrzymywać nasze relacje.

Heh, zabawne. Że po bolącym od 4 tygodni sercu, po nadziei, tkwiącej uparcie w moim sercu, po tęsknocie, nagle Poznająca rozumie i widzi więcej.

Być może chcę tylko wytłumaczyć Maćka tymi słowami?
Ale może jest w nich prawda.

Nie wiem,czemu polubiłam tę piosenkę, wydaje mi się płytka. Ale od wczoraj ciągle jej słucham.



---
Etap 1. Zabić nadzieję.

A niebawem zabiorę się za podsumowanie roku

PS. Dziękuję Wam za słowa wsparcia! Tak już mam, że wystarczy, że ktoś mi powie: "Poznająca, dasz radę". I ja wiem, że ją dam