Czuję się jakbym miała 13 lat i zakochała pierwszy raz w życiu!

Idziemy razem z Maćkiem ulicą i kompletnie nic i nikt się dla nas nie liczy. Jakbyśmy byli tylko   m y  i nikt więcej.

Nie możemy nacieszyć się sobą! Ciągle szukamy swojego wzroku, uśmiechu, dotyku.

Niesamowite i magiczne.
Bajeczne.

Jakby mi ktoś powiedział jeszcze 2 tygodnie temu, że tak bardzo zmieni mi się życie,
zmienią się uczucia, priorytety
nigdy bym nie uwierzyła.

A jednak. Cuda się zdarzają,
a marzenia spełniają.

Tak bardzo bym chciała, by cały świat był tak szczęśliwy jak ja!

Myślałam, że emocje minęły i wszystko wróci do normy.
Postanowiłam nawet spotkać się po raz kolejny z niedawno poznanym Rafałem. I tym razem chciałam na niego spojrzeć jak na potencjalnego faceta. I muszę przyznać, że zaczęło robić się coraz fajniej. Postanowiłam czekać na rozwój wydarzeń i tym razem nie uciekać.
Bo Rafał to starszy, widać, że poukładany facet i bardzo miło spędzam z nim czas.

Ale następnego dnia była impreza i był Maciek. I były emocje.
Muszę przyznać, że bawiłam się fantastycznie. W dodatku u boku Maćka.
Z tego co wiem, jest facetem, który raczej działa powoli i wyznaje zasadę 'co nagle, to po diable'.

Tej nocy znów byłam szczęśliwa!
Nie nakręcam się, nie wyobrażam sobie nie wiadomo czego, po prostu czekam co z tego wyniknie.

Jednocześnie mam problemy ze skupieniem się, zajmowaniem pożytecznymi rzeczami, bo w głowie tylko Maciek

Jeśli nic nie wyjdzie, trudno, jakoś to przeżyję. Ale warto było przeżyć choć tę jedną noc u jego boku!

Dawno już moje emocje nie były na tak wysokim poziomie!
Wiecie, że Poznająca czuje motylki w brzuchu, jak Maciek się uśmiecha?

Z dnia na dzień uwielbiam go coraz bardziej!
Uwielbiam go za każde słowo, które do mnie wypowiada i za każde spojrzenie, którym mnie obdarza.

Uwielbiam go jeszcze za jego cudownie niski głos,
za szerokie ramiona i za najcudowniejszy na świecie zarost.

A jak siedzę za nim, mam ochotę podejść i po prostu się przytulić.

Najgorsze jest jednak to, że moje uwielbienie być może jest jednostronne. Co to oznacza?
Złamane serce po raz kolejny. A tak bym chciała, by tym razem było inaczej.


Powiem Wam, jak go poznałam, bo to jest zabawne.
Poznającej zdarza się na imprezach sporo wypić. Juwenalia były nadzwyczaj mocno zakrapiane. A o Maćka istnieniu, co dziwne, dowiedziałam się 2 tygodnie przed juwenaliami (po 2 latach wspólnego studiowania). Spodobał mi się, ale nie znaliśmy się.

Na juwenaliach robiłam naprawdę głupie rzeczy i częściowo ich nie pamiętam. Ale pamiętam, jak przechodziłam obok Maćka, zatrzymałam się, spojrzałam na niego i powiedziałam, że przecież go znam.
A następnie pocałowałam go i powiedziałam, że to samo studiujemy. I sobie poszłam.

Przyznajcie, że bywam szalona

Co prawda potem nie wiedziałam, czy powinnam mu się pokazywać na oczy. I dopiero po tygodniu odważyłam się z nim porozmawiać i okazało się, że ma niesamowite poczucie humoru. Przepraszałam go za swoje zachowanie, on powiedział, że zupełnie nie ma za co, bo przecież to juwenalia I że to było chyba najbardziej zaskakujące poznanie się, ale baaardzo pozytywne.

I od tego momentu nasza znajomość się rozwija.
A moje zauroczenie kwitnie w najlepsze!


Ale muszę przyznać, że w końcu jest to człowiek, którego warto obdarzyć takim uczuciem.

Hej, a wiecie, że może chciałabym, by był mój już zawsze?


Modlę się codziennie, by tym razem nie spaść z obłoku marzeń, a serce by nie pękło na milion kawałków. Choć raz mogłoby się udać

Przez 15 miesięcy czułam się jak pijana. Zupełnie tak, jakbym dzień w dzień piła wódkę o nazwie Kamil.
Może tylko przez kilka dni w ciągu tego roku byłam trzeźwa.

I nagle rozum po dalekiej wędrówce powrócił na swoje miejsce.
Nagle wytrzeźwiałam, obudziłam się z tego transu.

Dopiero teraz zauważam, jak bardzo żenująca bywałam.
Jak za wszelką cenę chciałam, by Kamil znów spojrzał na mnie tak, jak wtedy pierwszy raz. By zmienił się dla mnie, by chciał ze mną być.
Każdego dnia czekałam na cud, na znak od niego, że w końcu jest gotów.

A każde przypadkowe spotkanie to było szybsze bicie serca, dążenie do bliskości i pretensje za to, że wciąż mu nie zależy.

A potem znów miesiąc rozmyślania na temat każdego wypowiedzianego słowa i każdej przeżytej wspólnie minuty.


Zawsze myślałam, że ja jestem ponad to - że nigdy nikt nie zawładnie tak moim życiem. A nawet nie zauważyłam, kiedy wplątałam się w sidła własnego pożądania, a być może tylko chęci bliskości.


Jak dobrze było się od tego uwolnić !

Warto dodać, że jest ktoś, o kim myślę nie tylko wieczorami. Ale być może to jest tylko jednostronne, a szkoda.
Ale na pewno tym razem jest bezpieczne.

Znów oddycham!
I znów przede wszystkim myślę

'... oraz że cię nie opuszczę aż do śmierci'.

Na szczęście już koniec wesel na ten rok. Naoglądałam się różnych historii miłosnych, mogę tylko mieć nadzieję, że naprawdę nie skończą się one przedwcześnie.

Za każdym razem na wesela zabieram innego partnera - póki nie mam swojego mężczyzny, wolę, by nikt się nie przyzwyczajał.
I za każdym razem nad ranem, czy chociaż na poprawinach mam już strasznie dość każdego chłopaka. Denerwują mnie różnymi zachowaniami, nawykami ...
Czy ja tak tylko mam?

I tak sobie właśnie myślę, czy kiedyś obiecam komuś, że go nie opuszczę aż do śmierci? Czy będę umiała widywać kogoś codziennie, budzić się codziennie obok tego samego faceta, tolerować jego wady?
Nie wiem. Dziś chyba nie potrafię.


---
Mówi się, że miłość często zjawia się wtedy, gdy się tego nie spodziewamy.

A ostatnio czytałam, że jeśli się czegoś pragnie, że jeśli marzy się o miłości, to warto się na nią dobrze przygotować. Trzeba poznać doskonale swoje pragnienia, czekać i dobrze się rozglądać. Jeśli będziemy wiedzieć, czego chcemy, wtedy nie przeoczymy czegoś ważnego.

Może coś w tym jest. Może właśnie warto wcale nie dać się zaskoczyć uczuciu, a dokładnie zrozumieć siebie i poznać własne oczekiwania. I gdy one zaczną się spełniać, być może to będzie właśnie 'to'.


Zacznijmy więc od ostatecznego zamknięcia szufladki z napisem 'przeszłość'.
Dalej może będzie już łatwiej.