Siedzę tu i nie wiem, co napisać.

Bo dziś kończę 21 lat. I niestety radość z obchodzenia urodzin bezpowrotnie mija. Bo tak bardzo chciałoby się zatrzymać czas, a nie można.

Dobrze jest mieć z kim spędzać urodziny. Dobrze mieć przyjaciół, którzy zaśpiewają sto lat i uściskają.

Ale niedobrze jest spotykać wciąż tych cholernych skurwysynów. Tak, lubię ich bardzo i właśnie za takimi zawsze się obejrzę.

Ale tak bardzo ostatnio chciałam poznać kogoś, kto po prostu zainteresuje się mną, zachwyci...
Kto pierwszy będzie dążył do kontaktu ze mną.

Tak, może chciałam się zakochać.
Może nawet zrobiłam się ostatnio jedną z tych zdesperowanych dziewczyn.

Ale zdecydowanie już desperacja mi mija.
Nie chce mi się obecnie nikogo poznawać,
nikim się interesować.

Odechciało mi się już tej całej miłości, choć i tak wciąż nie wiem, co to jest.

Pora poszukać nowej pasji i odpocząć od świata skurwysynów i innych.
Amen.

Lato mija, a wraz z nim mam wrażenie, że coś się kończy.

Bo wiosną i latem mam taki zapał, taką chęć do przeżywania przygód.

Szukam wrażeń i żyję jakby trochę inaczej.


Aż tu nagle słońce przestaje grzać, a zaledwie muska naszą skórę. Wszystko jest mniej intensywne, delikatniejsze.

I tak samo jest ze mną - bo jest coraz więcej takich dni, kiedy chciałabym się gdzieś zaszyć.

Dni, w których już wcale nie chciałabym przeżywać wielkich uniesień, a wolałabym mieć obok jakieś ramię, które wspiera. I może nawet taką jesienią przydałoby się trochę romantyzmu, którego na codzień nie trawię.

Ale jest jak jest. Jesień, jak co roku, muszę jakoś przetrwać.

Tymczasem korzystam być może już z ostatnich ciepłych i słonecznych dni i wierzę, że jakoś to wszystko będzie.

Powiedzcie, czy naprawdę żyjemy tylko dla kogoś?

Czy naprawdę życie przestaje mieć sens, gdy nie mamy u swego boku partnerów?


Bo na każdym kroku słyszę, że:

po co żyć, skoro nie ma z kim dzielić tego życia,

po co komu wakacje, jak nie ma z kim na nie wyjechać,

po co komu piękne i wzniosłe, romantyczne i wyjątkowe chwile, skoro nie ma z kim ich przeżywać.


Czy naprawdę czasem nie można zrobić czegoś tylko dla siebie?

Albo nie można spędzać pięknych chwil z przyjaciółmi?

Czy naprawdę to, za czym biegniemy przez całe życie, to właśnie miłość i bez niej jesteśmy niczym?

Nie podważam kwestii, że jest ona ważna, a dla większości pewnie najważniejsza.

Ale dlaczego jesteśmy tacy smutni i nie potrafimy cieszyć się dniem codziennym,

cieszyć się tym, co nas otacza,

cieszyć się samym sobą i to sobie sprawiać przyjemności?
Czemu nie potrafimy wykorzystać samotności na poznanie samego siebie, na identyfikowanie własnych potrzeb i pragnień?

Czemu nie potrafimy od czasu do czasu spędzać wieczorów samotnie, w wannie pełnej bąbelków,
czy na kanapie z książką i gorącą czekoladą i tak po prostu cieszyć się ciszą i pokochać samego siebie?

I jednocześnie czemu wolimy się użalać nad sobą niż zwyczajnie głęboko uwierzyć, że marzenia też się spełniają?

Nasza grupowa para od 1,5 roku tworzy związek po prostu piękny.
Nazywam tak związki zwyczajne, dojrzałe. Bez nadmiaru słodyczy, a patrzące razem w jednym kierunku.

Wydawało mi się, że prędzej czy później stawimy się wszyscy na ich ślubie, bo po prostu nie umiem już ich sobie wyobrazić osobno.

A jednak coś zaczyna się psuć.
Bo ona wyjeżdża (przynajmniej) na pół roku na wymianę studencką.
On zostaje tutaj i widać, że go to dręczy.

Tylko czy to jest powód, by nagle traktować swoją dziewczynę oschle?
By niby mówić, że nie ma się dla niej czasu?

Chciałabym zrozumieć facetów, ale pod tym względem nie potrafię.


Małym dziewczynkom wmawia się, że mężczyzna ma być dla nas oparciem.
Że to on ma być twardszym,
tym odważniejszym.


Ale ja czuję się oszukana i rozczarowana. Nie znam faceta, który umiałby usiąść i powiedzieć szczerze, co go gryzie.

Nie, bo najłatwiej unikać.
Unikać spojrzenia w oczy,
unikać rozmowy,
unikać spotkania.

Aż tu nagle związek czy znajomość się wypala, ale przecież to nie jego wina, prawda?


To nieprawda, że mężczyźni są silniejsi. Nie są, a przynajmniej nie ci, których znam ja.

Bo to oni bardziej rozpaczają po nieudanych związkach,
to oni boją się dentysty
i to dookoła nich trzeba biegać, gdy leżą przeziębieni w łóżku.


Po co więc gadanie o męskim, silnym ramieniu ?


I w końcu czy facet ma prawo być zły tylko dlatego, że młoda dziewczyna, która marzyła zawsze o Hiszpanii i ma możliwość poznania trochę świata, chce tam wyjechać?

Dlaczego, do cholery, faceci nie potrafią po prostu wesprzeć nas w naszych ambicjach, w dążeniu do jakiegoś celu, tylko tak bardzo chcą, by wszystko szło po ich myśli?

Za chwilę miną 3 lata od założenia mojego bloga. 3 lata od wesela, na którym ja i Mateusz zbliżyliśmy się do siebie. Wtedy to, co do tamtej pory wydawało mi się tylko marzeniem, zaczęło się spełniać.

Zazwyczaj, gdy ktoś mnie pyta o związki, o facetów, odpowiadam, że w sumie to nigdy nie kochałam. Że u mnie nie było związków, u mnie bywały tylko przygody, jedne ważniejsze, drugie mniej.

Ale im więcej czasu mija tym dochodzę do wniosku, że naprawdę byłam zakochana w Mateuszu. Że to, co czułam wtedy było wyjątkowe.

Niebawem idę na wesele i jak zwykle odwieczny problem - kogo zabrać. W rozmowie z przyjaciółką powiedziałam, że tak naprawdę nie ma drugiego faceta, z którym bawiłabym się tak dobrze, tak perfekcyjnie, jak to bywało z Mateuszem. Ona na to,że może powinnam odezwać się do niego i go zaprosić.

Heh, tak. Mogłabym to zrobić. Wiem, że by poszedł. Wiem, że bawilibyśmy się rewelacyjnie.

Ale nie zrobię tego. Bo gdybym zrobiła, znów bym go pokochała.

I tak to właśnie działa. Dawne (pierwsze albo i nie) miłości wydają się być już przez nas zakopane głęboko w ziemi.
Wydaje nam się, że to jest rozdział zamknięty, że pozostały tylko wspomnienia.

Ale czasem wystarczy jedno spojrzenie.
Jeden dotyk.
Jedna piosenka,
czy jeden zapach.

Dlatego trzeba walczyć. Stara miłość jest jak narkotyk, jak nałóg.
Nie walczysz - nie wygrasz.



I coroczna, sierpniowa piosenka.